Papa’s Methode
Fleur heeft vandaag een griepspuit gehaald. Zo eentje tegen de Mexicaanse griep, want ze behoorde nu eenmaal tot de doelgroep. Ondanks alle enge verhalen die er de ronde over doen viel het ons -als ouders- mee. Netjes heeft ze zonder huilen, krijsen of zichtbare angst de spuit toe laten dienen, en dat maakt je als ouder toch wel een beetje trots.
Je krijgt het gevoel dat je dochter incasseringsvermogen heeft, en dat ze daar sterker uit komt op zo een moment, als je ziet wat er om je heen allemaal afspeelt in de sporthal. Je realiseert je : Ik had het als ouder veel moeilijker kunnen hebben. En dat geeft wel een fier gevoel.
Tot je uiteindelijk thuis komt dan. Want dan is het tijd om de pleister eraf te halen en de kleine meid houd voet bij stuk, tot huilens toe, dat de pleister erop moet blijven zitten omdat het anders pijn doet om deze eraf te trekken…
Weg is je fiere gevoel van trotsigheid.
Per instant in de prullenbak verdwenen.
Tot papa mag zeggen dat de pleister mag blijven zitten tot morgenvroeg, en hij deze er dan wel afhaalt met de “papa-methode”.
Pas dan keert weer de rust in huis terug en gaat ze naar bed.
Morgenvroeg zal ze verbaasd staan want de pleister zal keurig naast haar bedje liggen.
Die is verwijderd door papa op de “papa-methode” :
Wachten tot ze diep genoeg slaapt en dan in één ruk eraf getrokken. Zonder poespas er om heen. En ze sliep lekker door, en heeft er niets van gemerkt …
Heel gemeen van papa, maar lekker praktisch en uit ervaring de meest pijnloze methode.
Opmerking voor de andere papa’s : Dit werkt enkel bij kleine pleisters !
