Vandaag stond Google in het teken van Popeye.
Daar was geen twijfel over mogelijk. Ik vond de Google Doodle dan ook best gelukt.
De mannen van Whazuup schreven er ook al over : “De figuur Popeye werd binnen de kortste keren een held. Voor volwassenen werd Popeye het prototype van de kleine man die slechts geweld aanwendde als hij daartoe gedwongen werd. Vele Amerikaanse militairen droegen in de oorlogsjaren een Popeye-tatoeage. Door de Popeye-rage steeg de spinazieconsumptie in de USA destijds met 30 procent.”
30 % ? Dat is een hoop !
Als ik naar mezelf kijk heb ik Popeye ook best veel te danken.
Spinazie is mijn lievelingsgroente en je kan me het duurste gerecht voortoveren wat je kan bedenken, je maakt me wellicht net zo gelukkig met wat gekookte aardappeltjes, een balletje gehakt en lekker wat spinazie.
In de woonkamer staat een beeldje van onze spinazie kauwende held in een characteristieke pose, en als je bij ons de trap op gaat hangt er een gesigneerde tekening van Popeye en consorten door Myron Waldman.
Waldman was naast de tekenaar van Betty Boop, ook tekenaar van Popeye maar dan van de tekenfilm-versie.
Ook daarin bleef Popeye de held met het gouden hartje, toen het verschil tussen goed en slecht nog duidelijk was, en zijn liefde voor Olijfje hem onoverwinnelijk maakte.
Zucht… dat waren nog eens tijden….
