Wiske bij de engeltjes.
Tijdens het verlengde Kerstweekend hebben we bij ons in huis een sterfgeval meegemaakt. Wiske, onze cavia, heeft de pijp aan Maarten gegeven.
En ik beken : een beetje een gemis is het wel.
Voor Fleur was het het eerste “dichtbij sterfgeval” en naar omstandigheden viel het verdriet gelukkig mee. Marloes heeft Wiske in de ijskoude grond een pracht van een begrafenis gegeven, wat Wiske dan ook verdiende want ze was al bij ons van ver voor de geboorte van Fleur, en dat is voor een cavia gewoon ontzettend lang.
Zelf lag ik lekker ziek onder de wol te snotteren en te snuiven tijdens de plechtigheid en heb dus wel een cruciaal afscheid gemist.
Wel informeerde Fleur vrij direct naar een vervangend exemplaar, maar gezien alle drukte die af en toe heerst bij ons in huis is het even wat minder verstandig om een nieuw huisdier te nemen.
Fleur zag Wiske dan ook meer als een speelkameraadje en zat regelmatig met haar samen op de grond om allemaal spannende akties aan haar te tonen, die af en toe met een piep beantwoord werden. Elk keuteltje wat Wiske liet vallen, werd uitgebreid onderzocht met een “Eh! Bah!-gezicht”, ook al leken het net dropjes. Ook was Wiske voor haar het eerste diertje wat ze toch wel een beetje eng vond maar wel durfde te aaien en later zelfs op te pakken. Ook het voeren behoorde tot het ochtendritueel van Fleur, en ze deed dat met veel liefde en overgave. Elk kroppie sla wat in de kooi verdween werd wel begeleid door een persoonlijke boodschap van Fleur over goed of lekker eten, inclusief een “eet smakelijk !”
En nu is Wiske dus dood.
Blijkbaar maakt het toch veel indruk want ondanks alle snelheid die zat tussen de begrafenis en de vraag naar een nieuw huisdier, kwam Fleur vanmorgen met vragen over dood gaan, en de vraag wanneer zij dood gaat.
Het was te verwachten.
Maar hoe leg je een vier jarige uit dat ze daar niet bang voor hoeft te zijn en dat ze nog een heel leven voor zich heeft ?
Hoe leg je het begrip “Levensverwachting” uit aan een kleuter ?
“Wordt eerst maar eens net zo oud als Opa” was mijn antwoord.
Ik hoop daarmee dat ik het probleem minimaal 78 jaar heb uitgesteld.
Ik ben bang dat als ik de waarheid vertel, inclusief het cremeren, we helemaal niet meer aan slapen toekomen.
Daarom is Wiske nu wel dood maar ook bij de engeltjes.
Zo kunnen we altijd even aan haar denken.
Geloven kan zo mooi zijn.
