“Wat ga je doen van het weekend ?” was de vraag op het werk.
“Niks !” was mijn antwoord, al moest ik het even nuanceren ”Natuurlijk de gewone dingen zoals boodschappen en frietjes eten bij oma en opa met de kleine meid”
En gaandeweg kwam bij mij het idee dat het wellicht minder rustig is als ik in eerste instantie dacht, want ook diverse huishoudelijke klusjes lagen op mij te wachten. Een lampje vervangen hier, een computerprobleem oplossen daar, het reguliere aantal blogjes neerpennen voor de diverse sites.
Kortom de zaterdag zit aardig vol.
Misschien zie ik zondag weer eens tijd om de stapel oude Donald Duckjes weer eens door te spitten voor Duckipedia-materiaal. Eentje had ik er al gevonden de laatste tijd : Auke Visser , maar die is te onbekend eigenlijk voor het grote publiek. Daarnaast is een trend van de laatste tijd dat de brievenrubriek in Donald Duck fotootjes heeft van lezertjes, en die worden “ver-duckt” of ”geduckificeerd” of hoe je het ook wil noemen.
Met andere woorden : Er wordt een leuk tekeningetje van gemaakt van de belevenis van de lezer met henzelf en een Duckstad bewoner in de situatie die hen overkomt.
Hartstikke geinig en tof natuurlijk. Vooral voor het lezertje in kwestie. Maar absoluut ‘killing’ voor een blogje als Duckipedia. Ik heb dan ook voorlopig nog de mening om deze brievenrubriek nog niet mee te nemen in mijn blog, maar twijfels om het wel te doen die groeien omdat het thema van de site het wel raakt in zijn hart : “De Ducks inspireren mensen, maar ook mensen inspireren de Ducks.”
Aan de andere kant : Voorlopig heb ik het nog druk genoeg met de reguliere andere blogjes. Dus ook al zou ik willen dan is het jammer maar helaas. Dat komt vast nog wel eens. Ooit.
En dit allemaal zo neerpennend kom ik tot de conclusie dat ik niet meer “Niks” mag zeggen eigenlijk.
Er is altijd wel wat te doen .
