Bij het zappen kwam opeens het bericht naar voren dat Bobbejaan Schoepen was overleden. En ongewild kwamen een paar liedjes meteen naar boven bij me. De Belgische cowboy heeft slechts enkele hitjes gehad in Nederland, maar de marketing er omheen was altijd redelijk.
Dat komt omdat je in de vroegere tijden, als je naar Bobbejaanland ging, vrijwel geen andere cassettebandjes kon kopen van andere artiesten dan van Bobbejaan, in de souvenirwinkeltjes.
Tegenwoordig zijn het CD’s zie ik maar het aanbod is nog altijd vrij identiek .
Natuurlijk ging je ook een beetje voor het park maar het hoogtepunt waren toch wel de shows die hij daar gaf voor de bezoekers een aantal keer per dag. Vol muziek en Wild West taferelen. Het museumpje wat er gevestigd was over de indianen en natuurlijk de amerikaanse sleeën die hij tentoonstelde waren zeker indrukwekkend voor de kleine gast.
Zeker ook voor mij toen.
De laatste keer dat ik er binnen ben gestapt is een 14 jaar geleden, vermoed ik. Stukken ouder dan zoals in mijn herinnering van het park van toen.
Verwend met de Efteling in de achtertuin, stak het park toen eigenlijk schril af, met zijn kermisachtige opbouw. Bobbejaan hebben we toen uiteindelijk nog wel gespot.
Rondrijdend in een golf-karretje toonde hij trots zijn park aan enkele speciale bezoekers. Keurig zoals hij dat deed in stijl : In een zwarte cowboyhoed en een strak zwart pak. En met recht trots want het park was, en is nog steeds een grote publiekstrekker.
Vanavond schiet mij vooral te binnen dat hij de weg naar Volendam niet kon vinden, en dat hij “zo gère z’n duivekot zag”
Vlaanderen verliest een waar icoon.
Rechtmatige onderbrekingen
