Interpellatie.nl » TV

Roelof Thijs

Pelly — Sat, 28 Jan 2012 14:03:01 +0000

Wederom deze week prachtige TV bij Andere Tijden Sport. Net even zitten kijken naar de herhaling van de ijsspeedway special over Roelof Thijs.
Nederlands grootste ijsspeedsportheld ooit.
Emotionele TV omdat het relaas van Thijs eigenlijk een bijzonder triest verhaal is. Op zijn hoogtepunt raakte Thijs betrokken bij een verkeersongeval wat hem ertoe dwong de sport te moeten verlaten.
In Andere Tijden Sport ging Thijs, inmiddels gepensioneerd, nog een keer op de motor zitten, in een poging om het verleden en wat misschien ooit had kunnen zijn, te laten rusten.
Het pakte anders uit.
De spijt dat hij niet eerder op de motor te gaan zitten in een ultieme poging alsnog wereldkampioen te worden, kwam boven drijven.
Thijs liet zijn emoties de vrije loop.
Omkleed in meningen van mensen die Thijs ooit in een ver verleden het wereldkampioenschap nog toedichtten als het verkeersongeval niet was voorgevallen, was dit TV op zijn best.
In een laatste shot wist Thijs het zelf allemaal gelukkig te relativeren.
Weglopend met zijn vrouw horen we hem nog net tegen haar zeggen :” Zo kindje dat’ebben we ‘ehad…”
Alle reden om het programma hier te embedden.

Bekijk de video in andere formaten.

Papier

Pelly — Tue, 03 Jan 2012 22:30:06 +0000

Mooi filmpje gevonden op Vimeo.
Gewoon omdat het wel een beetje bij mij past.
Photoshop, computers, papier, liefde en een prachtige afloop.
Wat wil je nog meer ?
Even een paar minuutjes genieten, daar is altijd wel even tijd voor.
Kijk ze !

Belgium , 12 points….

Pelly — Sun, 04 Dec 2011 10:28:52 +0000

Ik zat er dus flink naast in mijn pleidooi voor Femke’s “Kusje meer”
Geeft niks. Het leven gaat nog altijd verder.
Rachel was met haar “Ik ben een teenager” op een prachtige tweede plek geëeindigd op het Junior Songfestival 2011.
Femke kwam met haar act op een 7e plek terecht.
En dat maakt mijn eerdere blogje over het songfestival dus gedeeltelijk niet waar.
Winnaar was het groepje Candy, die in een zuurstokkenoutfit een soort Lady-Marmelade-nummertje te horen gaf.
Het Junior Eurovisie Songfestival doet niets onder voor haar grote broer.
Kinderen die volwassen acts opvoeren. Lees goed, want ik heb het al niet meer over liedjes, ik heb het over acts. In bepaalde stijlen. De avondjurken vonden gretig aftrek onder de jeugdige zangeressen, en de perfect uitgevoerde jaren 50 act van Femke legde het dan toch af tegen de disco-stijl van Candy waarvan de dansbewegingen lang niet zo goed waren.
Ik prijs me gelukkig dat het Nederlandse volk het weer wel met me eens was, en België de volle mep aan punten gaf.
Het deed me deugd. Al deed het me wel denken aan oost-europese tactieken.
Volgend jaar komt het festival naar Nederland. De winnaar van het Junior Festival krijgt namelijk niet automatisch de organisatie toegewezen. Deze wordt vooraf bepaald.
Wellicht reden om eens extra uit te pakken voor zowel België als Nederland.

Q & Q

Pelly — Sat, 29 Oct 2011 20:38:48 +0000

Af en toe vraag je je dingen af. Een van die dingen is gewoon “Wat zou er toch gebeurd zijn met die gasten van Q & Q ? ”
Aristides Quarles van Ispen en Wilbur Quant.
Oftewel Erik van ‘t Wout en Martin Perels. Want die speelden de twee karakters in de jeugdserie.
Met Martin Perels (Wilber Quant, die met het lange haar) is het minder goed. Hij overleed in 2005 ten gevolge van een hersentumor.
Met Erik van ‘t Wout (Aristides Quarles van Ispen, die met de bril) gaat het aanmerkelijk beter. Tegenwoordig regiseert hij. Met op zijn conto bekende series als “Baantjer”, “Grijpstra en de Gier” en “Verborgen gebreken”
De vraag voor mij is dus wel beantwoord.
Triestig om te horen dat iemand op zijn 44e al overlijd, maar sommige zaken in het leven overkomen je. Neemt niet weg dat de twee heren mij wekelijks in mijn jeugd toch wel op het puntje van mijn stoeltje lieten zitten, want die serie Q & Q was gewoon retegoed.

De Legende van Kortan de Wildeman

Pelly — Thu, 13 Oct 2011 02:54:31 +0000

Met veel plezier word hier ‘s avonds op de beeldbuis “de Elfenheuvel” gevolgd door de hele familie.
Zonder al te veel over het verhaal te willen verklappen gaat het over de Elfenprins Dagmar die op de mensenwereld beland, en gaandeweg zijn doel ontdekt.
Bij deze ontdekking speelt ook de “Legende van Kortan de Wildeman” een rol.
Bedacht voor de serie, ongetwijfeld, maar in aflevering 6, krijgt Dagmar een boek in handen waarbij de relatie tussen mensen en elfen uit de doeken wordt gedaan. Ik pen hier het gesproken verhaal neer zoals Dagmar het ons verteld.

“De Legende van Kortan de Wildeman.
Een verhaal over mensen en elfen.

Het was de vijfde eeuw voor Christus.

Moeraselfen en mensen hadden een verbond gesloten dat hen toeliet om vreedzaam samen te leven.

De moeraselfen dankten hun bestaan aan een stukje meteoriet dat miljoenen jaren geleden op de aarde terecht was gekomen. De straling van deze bijzondere steen gaf de elfen speciale krachten die hen in staat stelden om in de mensenwereld te leven.

Ze noemden de steen Oxus .

Omdat de elfen vreesden dat sommige mensen de kracht van Oxus zouden misbruiken, verzwegen ze zijn bestaan en bewaarden ze de bijzondere steen in een streng bewaakte torenkamer.

De mensen vroegen zich wel eens af wat de elfen in de torenkamer bewaarden.

‘Een geheim wapen’ , zo werd gefluisterd.

Op een dag was Kortan, het stamhoofd van de Monapiërs, te gast in het paleis van Elfenkoning Minotappelkwertz. Daar zag hij de bevallige Elfenprinses Elvira, de dochter van Minotappelkwertz.

Het was liefde op het eerste gezicht.

De geliefden ontmoetten elkaar in het uiterste geheim.

Tot op een dag de geheime relatie Minotappelkwertz ter ore kwam.

De Elfen koning liet Kortan prompt ontbieden in zijn paleis. En daar vroeg het stamhoofd van de Monapiërs de Elfenkoning om de hand van zijn dochter

Minotappelkwertz weigerde.

Zijn dochter zou een elf huwen , geen mens.

Kortan was razend en vertrok.

Weldra woedde een vreselijke oorlog tussen de mensen en de elfen in het moerasland.

Het eeuwenoude verbond tussen mensen en moeraselfen was voorgoed verbroken.

De strijd was hevig. Maar al snel bleek dat de krijgers van Kortan niet waren opgewassen tegen de verfijnde krijgskunst van de elfen.

Als Kortan niks ondernam zouden de Monapiërs roemloos ten onder gaan.

De mensen waren er van overtuigd dat het overwicht van de elfen aan hun geheime wapen te danken was.

Op een nacht liet Kortan de torenkamer door enkele van zijn beste mannen besluipen.

Ze slaagden erin de elfenbewakers te verschalken en verdwenen in de nacht met de kostbare elfensteen.

Het verlies van Oxus was een grote klap voor het elfenvolk.

Paniek maakte zich van hen meester en ze dreigden de strijd te verliezen.

Minotappelkwertz nam het zekere voor het onzekere.

Hij vluchtte met zijn elfen naar de tussenwereld, maar voor hij het moeras verliet, sprak hij nog een vloek uit.

Iedere elf die ooit nog verliefd een mens zou kussen, zou onherroepelijk zijn gaven verliezen en verbannen worden uit de elfengemeenschap.

Toen Kortan zag dat het geheime wapen van de elfen niets meer was dan een steen, schoot hij in een krankzinnige lach.

Niet wetende welke onschatbare waarde Oxus had, gooide hij de steen in een van de poelen in het moeras.

Oxus zakte meteen weg in de poel.

Kortan’s triompf was echter van korte duur.

Hij kon de Elfenprinses Elvira maar niet vergeten.

Dagen en nachten doolde hij rond in het moeras, in de hoop een glimp van zijn geliefde op te vangen.

Het was op een van die zoektochten dat hij met zijn paard vastraakte in het drijfzand en verdronk. Er werd gezegd dat hij door een elf, die op zoek was naar Oxus, in het drijfzand werd gelokt….”

En daar stopt Dagmar met lezen.
Het boek van waaruit hij voorleest is dikker maar de rest van de legende krijgen we (nog) niet te horen.
Een legende bevat een kern van waarheid, en dat lijkt ook met deze legende zo te zijn ware het niet dat in het boek over “Monapiërs” word gesproken, terwijl de wetenschappelijke naam de Menapiërs is. En dat is een volk wat zo rond 500 voor Christus in Belgisch Gallië woonde …
Maar dat is ook het enige wat de waarheid enigzins raakt.
Er is op internet verder weinig te vinden over Kortan, Minotappelkwertz en aftelrijmpjes , of Oxus. Behalve dat het laatste woord latijn is voor het woord “rivier”.
Toch jammer, want het juist hebben van nazoekbare feiten zou de aantrekkingskracht van de zeer leuke serie enkel hebben kunnen versterken. Of niet , Wiki ?

Artikel 662 lid2 van het burgelijk wetboek

Pelly — Mon, 12 Sep 2011 20:12:46 +0000

Ik zou toch zweren dat ik het goed gehoord had. Artikel 662 lid2 van het burgelijk wetboek.
Marloes hoorde het ook zo.
Maar even googlen leverde toch iets anders op :
In de reclame wordt niet gezegd 662 maar artikel 6: 162 lid 2.
Dit is een parodie op een oudere reclamefilm van Bram Moszkowicz met zijn vader voor Centraal Beheer. Daarin worden zij aangereden en daarbij wrijven ze in hun nek om aan te geven dat het een dure schade wordt omdat ze als advocaten de schuldige wel eens even zullen aanklagen.
In deze reclame van de LOI worden de rollen omgedraaid.
Artikel 6:162 gaat over de schadevergoeding bij een onrechtmatige daad.
“Als onrechtmatige daad worden aangemerkt een inbreuk op een recht en een doen of nalaten in strijd met een wettelijke plicht of met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt, een en ander behoudens de aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond.”

Victorious – Shine

Pelly — Sat, 16 Jul 2011 14:18:11 +0000

Victorious is een tienerserie op Nickelodeon. Het is maar dat je het weet. De serie is een soort kruising tussen het ouderwetse “Fame” en “High School Musical” maar dan voor een jongere doelgroep. Zo vanaf Fleur’s leeftijd zo’n beetje.
En dus is het elke zaterdagmorgen raak.
Zwemles komt op het tweede plan tegenwoordig.
Dansles gaat het helemaal worden.
Maar ze mag pas als ze een zwemdiploma heeft, tot haar grote verdriet.
De titelsong van Victourious, “Shine” weet Fleur al aardig mee te kwelen in haar eigen ontwikkelde Engels. En de serie is nagesynchroniseert dus kan ze het ook goed volgen.
Het is wel even de reden om er over te bloggen want net zoals bij zoveel amerikaanse jeugdseries zit er een lekker tempo in de positieve popsong.
En dat is altijd gewoon lekker om te horen.

Of naar Nick en Simon …

Pelly — Wed, 18 May 2011 21:19:50 +0000

Vanavond gekeken naar het TV programma “The American Dream“, het programma waar Nick en Simon eens zien hoe ze zouden kunnen overleven in de USA.
Ik moet zeggen : Ik was onder de indruk.
En dat zeg ik als een niet-fan van Nick en Simon. Voor dit soort TV zou je wel fan van ze kunnen worden trouwens.
Het is leuk in elkaar gezet, en ongetwijfeld is Kees Tol, de tourmanager van Nick en Simon, na de serie een cult-held.
Dat kan bijna niet missen.
De show komt oprecht over, en het is gewoon een vriendenclubje wat elkaar met muziek weet staande te houden in het amerikaanse schnabbel circuit. Dat bijkans nog even de geboorteplaats van Elvis wordt bezocht, en daar een ouwe man tot tranen word beroerd, is enkel prachtige TV.
En eerlijk is eerlijk : ook al bestaat het engelstalige repertoire van Nick en Simon bijna louter uit covers, ze spelen ze lang niet gek.
Daarnaast is het directe contact met de amerikanen amusant. De dames die onmiddelijk al zien dat ze uit het buitenland komen, de eerste foto’s met vrouwelijk fans, de typische tradities om het volklied voor een wedstrijd te zingen. Niets blijft Nick en Simon bespaard.
En ongetwijfeld is dat enkel goed.
Mocht ik woensdag weer op tijd op de bank zitten schakel ik zeker even naar Nederland twee om het volgende deel te zien.

Meest geniale foute uitspraak bij het zien van Elvis geboortehuis – en meteen een reden om het bij zingen te houden- : “Goh … dat ziet eruit als een bouw-keet.” om vervolgens tegen de aanwezige amerikaanse te herformuleren “Looks like a building-kate…”

Ik mis meer dan ik zie

Pelly — Thu, 17 Mar 2011 00:16:04 +0000

Vanavond -sorry : Gisteravond- was er voor de derde keer “Je mist meer dan je ziet“op TV.
Het was de eerste keer dat ik het zag en ik viel met mijn neus in de boter . Hoofdgasten waren Dominique Weesie en Rutger Castricum samen met Paul Römer en die praten met presentator Matthijs van Nieuwkerk de televisie-avond even door.
Laten we er kort over zijn : Ideale TV voor mij.
De hoofdpuntjes van alle kanalen komen even langs en zo krijg je toch het idee dat je niets gemist hebt. Daarnaast komen ook futiliteitjes even aan bod. Zoals de contractbesprekingen van Rutger Castricum die volgende week plaatsvinden. En de hond van Dominque Weesie die “Harry” blijkt te heten.
En ook al is de setting intiem, het is een high-tempo show die op een leuke en andere wijze tegenwicht moet geven aan de “Late Night” wannabees die hier ten lande het proberen .
Hier en daar zal het nog wat schaven worden, maar het concept is goed. Het kan het ideale spiegelmoment worden aan het einde van de dag.
Een heuse reden dus om vaker te kijken.
Ook al is het laat.

Madagascar, een dagboek

Pelly — Mon, 14 Feb 2011 09:08:21 +0000

Laatste nominatie voor de oscars bij de korte animatiefilms dit jaar is “Madagascar,a journey diary.”
En de titel dekt de animatie prima.
De aparte manier van tekenen zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan de eer om genomineerd te worden.
Ik vind zelf het begin sterk waarbij de de bladzijden die omgeslagen worden bijna tot leven komen. Maar of het genoeg is om een heuse oscar in de wacht te slepen mag je zelf bepalen.
Welke keuze heeft jouw voorkeur van de vijf genomineerden ?
Gaat de jury nog steeds mee in de gecomputeriseerde animatie als van Pixar of The Gruffalo ? Of word het dit keer een compleet andere stijl ?
Hoe we het ook wenden of keren : de categorie “Beste Film” blijft toch de belangrijkste. Opvallend is dat Toy Story 3 onderdeel uitmaakt van de nominaties.
En ik hoop dat dat de categorie van “Short Animated film” sterkt.